نگارش در تاريخ سهشنبه 10 اسفند 1389 توسط hadishahr
این مطلب از وبلاگ آذربایجان شناسی دوست عزیزمان آقای سجاد حسینی انتخاب شده است . امید که مطالب بیشتری از ایشان در این سایت داشته باشیم
گرگر یکی از کلمات باستانی است که ریشه های آن را می توان در سالهای قبل از میلاد مسیح و در آثار بطلمیوس جست: این عنوان قومی ساکن در قفقاز است که با آمازون های معروف مادرسالار قرابت دارد.
در دوره های بعد نام گرگر را می توان در آثار ادبیات فارسی جستجو نمود. برخی شعرای منطقه ضمن مدح پادشاهان آذربایجان و جرزان و اران از آنها با نام شاه گرگر و گرگریان یاد کرده اند.
درادبیات فارسی واژه گرگر به عنوان یکی از نام ها و صفتهای پروردگار به کار رفته است.
گرگر در منابع جغرافیای تاریخی نیز به چندین منطقه و موضع جغرافیای در بخش های مختلفی از سرزمین های شرقی اطلاق گشته است . گرگر قفقاز ، گرگر جنوب ارس ، رود و بند گرگر در جنوب ایران و....
برخی مثل محمد علی تربیت بر این عقیده اند که هر جا که قوم گرگر (از اقوام با ریشه قفقازی ) ساکن گشته اند نام خود را بدان منطفقه داده اند .
گرگر واقع در جنوب رود ارس ، در منابع مختلف به شکل هایی چون کرکر (در متون قدیم به جای حرف گ معمولا از ک استفاده می شد ) ، بابا کرکر ، کرکرد ، خان کرکر و ...آمده است. گرگر قدیم علاوه بر این که نام یک قریه و قصبه می باشد ؛ عنوان یک محال نیز بوده است. محال گرگر محال کوچکی در جنوب رود ارس است که توسط محالات ماکو ، مرند ، قره داغ (دیزمار) احاطه گشته است .از گذشته تا کنون گرگر و علمدار مهم ترین و مشهورترین نقاط این محال بوده اند. از دوره صفوی به بعد نام این دو در کنار هم آمده و گاه نام کل محال را علمدار گرگر نامیده اند.
امروزه علمدار و گرگر به هم پیوسته اند و نام هادیشهر را به خود گرفته اند و محال گرگر نیز با همراه بخشی از محال قره داغ عنوان جلفا را دارا گشت است . اما مردم منطقه هنوز نیز حدود قدیمی محال خود را در قالب شعر فولکلوریکی می شناسند :
علمدار سنی دور گرگر محالی
زیوه حبیب الله آغزی دعالی
یئتیشدین...